Blog

Avonturen in Congo

Reisverslag van de 2012 IHOPKC ACTS missie in DR Congo

... hem schenk ik vreugde in mijn huis van gebed ... Jesaja 56:7

De DRC
De Democratische Republiek Congo (DRC) is het armste land op aarde en ligt in het hart van Afrika. De provincie Noord-Kinu is rijk in mineralen, vol met gewelddadige rebellen groepen en heeft een lange geschiedenis van geweld en veel voorkomende brute verkrachting. De oorlog in Congo is met meer dan 5 miljoen doden tot nu toe het meest dodelijke conflict sinds WO2.

De School van Gebed
Op zondag 28 Oktober 2012 staken we de grens over naar Congo met een team de ACTS zendingsschool van IHOPKC en enkele leiders uit Kenya. In de twee weken erna hielden we een school van gebed in Goma, de provinciale hoofdstad van de provincie Noord Kivu, voor leiders vanuit verschillende dorpen uit het oorlogsgebied in Noord Kivu. 32 mensen deden mee en velen van hen hadden een gevaarlijke reis door oorlogsgebied achter de rug om te komen. Ze waren hongerig voor God en kwamen uit wanhopige omstandigheden. Natuurlijk was een van de grote vragen waar ze mee worstelden of God nog van hen hield of hen had afgewezen, omdat ze zoveel lijden. Twee weken lang konden we samen de Bijbel onderzoeken, geweldige tijden van gebed en aanbidding hebben en samen huilen in de aanwezigheid van God. Het resultaat van onze tijd in Goma was krachtig: de leiders ervoeren de liefde van God en zagen hoop herstelt in hun leven toen ze hernieuwde visie kregen om samen met God in gebed verandering te brengen in Noord Kivu.
Met hun hoop in de wederkomst verankert wijdden ze zich toe om nu te strijden voor gerechtigheid en 10 huizen van gebed te starten in Noord Kivu. De leiders bidden de Bijbel, brengen aanbidding in hun gebedstijden en vinden intimiteit in een God die juist heel veel om hen geeft en persoonlijk en vol liefde is.
De leiders waren zo bemoedigd dat ze een 3 dagen lange vervolg conferentie voor volgend jaar gepland hebben om verder te bouwen aan een gebedsbeweging in hun land. Op hun eigen initiatief en op eigen kosten willen ze opnieuw samen komen omdat hun harten zo diep geraakt waren door God in deze twee weken!

Nadat de school voorbij was reisde het grootste deel van ons team naar Kenia om daar het huis van gebed in Kitale te bemoedigen. De jongens bleven achter met mij in Congo.

Kalembe
Enkele van de leiders van onze school kwamen uit een klein dorpje genaamd Kalembe. Dit dorpje is ongeveer 7 uur rijden in Noord-westelijke richting vanuit Goma, in het oorlogsgebied. Ondanks dat het Congolese leger tegen rebellen vocht 9 km voorbij het dorpje en er dreiging was dat de rebellen Kalembe in zouden nemen hadden we het idee dat God wilde dat we er toch naar toe gingen. David Sliker, een van de leiders van IHOP vloog van Kansas City naar Congo om met ons mee te gaan naar Kalembe. In Kalembe ontmoetten we met de voorgangers van het dorpje en deelden onze visie over gebed en baden met ze.

Er hing een behoorlijk geladen sfeer in het dorpje en de meerderheid van de mensen waren gevlucht uit angst voor de rebellen. Er waren veel (dronken) soldaten in het dorp en vluchtelingen uit omliggende dorpen die door de rebellen waren ingenomen.

De mensen in dit dorp leiden veel onder de aanvallen van rebellen groepen die komen plunderen en vrouwen verkrachten. De dorpsbewoners begraven hun bestek en borden en bekers en andere spullen die ze hebben steeds in de grond om ervoor te zorgen dat het niet van ze genomen worden door de rebellen die zo vaak komen om te stelen.

Op de zondagochtend spraken we in drie verschillende kerken in het dorpje. Die avond ervoor vlak nadat we aangekomen waren had ik David Sliker verteld over een droom die ik verschillende keren had in het afgelopen jaar over een klein meisje uit Congo. In de droom redde ik een klein meisje omsingeld door dwaadaardige mannen en elke keer werd ik wakker met het idee van adoptie. Ondanks dat ik het gevoel had dat deze dromen van God waren, wist ik niet wat de betekenis verder was van deze dromen. Ik vertelde David dat ik misschien op een dag dat meisje zou tegen komen en haar adopteren. David zei dat het misschien niet ging om een letterlijk meisje adopteren maar over het adopteren van een plaats.
De volgende morgen toen ik de 15 minuten naar de kerk liep aan de andere kant van het dorpje zag ik veel kinderen. Ze noemen me allemaal 'Mzungu' (blanke) en steken hun duim op naar me. Maar ze houden afstand omdat ze het toch ook wel een beetje spannend vinden dat ik blank ben. Maar toen ik dicht bij de kerk was aangekomen zag een klein meisje me (het meisje uit mijn dromen) en ze rende op me af, riep mijn naam Daniel en omarmde me. Ze hield me stevig vast en stond een tijd lang stil tegen me aan met haar hoofd tegen mijn buik. Ze was anders dan alle andere kinderen en heel liefdevol naar me. Ze noemde me geen mzungu en stak haar duim niet op. Mboto, onze contactpersoon in Goma die met ons mee reisde was ook verrast. Hij zei dat er geen mogelijkheid was dat ze mijn naam zou kennen. God plaatste een grote liefde voor dit dorp in mijn hart en ik voelde dat God wilde dat ik me toe zou wijden aan dit dorp.
Na twee fantastische dagen in dit schitterende dorpje in het midden van een vreselijke oorlog gingen we weer terug naar Goma, de provinciale hoofdstad van Noord Kivu.

Oorlog in Goma
Op de weg terug hoorden we verontrustende berichten over de rebellen groep genaamd M23 die de stad Goma dreigden aan te vallen. Ze waren tot vlak bij de stad genadert en de VN, noch het Congolese leger had hen tegen kunnen houden in hun optocht naar de tweede grootste stad van Congo.
We zagen veel soldaten op de weg naar Goma en het lukte ons om de stad van de andere kant binnen te komen en naar het huis te gaan waar we de afgelopen weken verbleven hadden. Maar er hing een heel ongemakkelijke sfeer in de stad. De mensen waren bang voor M23.
David Sliker, Mwangi, onze leider uit Kenia, en de twee jongens uit het ACTS team besloten om snel hun spullen te pakken en direct de grens over te gaan naar Rwanda. (Goma ligt op de grens met Rwanda) Ik moest achterblijven omdat ik als Nederlander een visum nodig had en mijn visum was pas vanaf de volgende dag geldig. Maar die middag, letterlijk 10 minuten nadat de mannen de grens over waren, hoorden ze bommen af gaan en zwaar geschut. M23 was hun aanval op de stad begonnen. Ik zat helemaal aan de andere kant van de stad en had nog niets in de gaten.

Ik nam een motor taxi om ergens wat te gaan lunchen toen opeens een stroom aan autos en motors op ons af kwam. Meer en meer mensen kwamen, met bezorgde gezichten, langs racen. Toen vrouwen met kinderen rennen en schreeuwen, en mensen gebaarden naar ons dat we weg moesten wezen. M23 was de stad binnen gevallen en er werd zwaar gevochten.

De mannen belden me vanaf de grens en vertelden me over de bommen en het geschiet wat ze hoorden en dat ik zo snel mogelijk de stad uit moest en de grens over. Maar ik kon niet meer bij de grens komen omdat de rebellen met het leger vocht in het centrum waar ik doorheen moest om de grens aan de andere kant van de stad te bereiken. Ik zat vast.
Heel snel sloten overal alle winkels en de inwoners van de stad renden voor hun leven en verstopten zich in hun huizen.
Ik wachtte in het huis, belde Marlies om te vertellen dat ik vast zat en dat M23 de stad aan het aanvallen was en dat de jongens de grens over waren in Rwanda. Bij de grens was het snel een chaos geworden met duizenden vluchtelingen uit Goma.
Mboto, onze vriend en leider in Goma, stuurde die avond zijn drie oudste zoons naar mijn huis om bij mij te blijven die nacht. We baden samen in kaarslicht terwijl om ons heen bommen af gingen.
Het nieuws over deze aanval ging de hele wereld rond. Maar ook dat ik vast zat en over de hele wereld begonnen duizenden mensen te bidden voor mij en voor de leiders in Goma en omliggende dorpen die we getraind hadden. Vrienden, familie, huizen van gebed en de hele gemeenschap van IHOPKC waren allemaal aan het bidden voor de situatie en voor God om in te grijpen in Goma.
Ik ging met vrede in mijn hart naar bed en werd om 5 uur de volgende ochtend wakker met de geluiden van een nog steeds aanhoudend gevecht in de stad. Mboto kwam in de ochtend naar ons huis toe. Die hele dag probeerden we een manier te vinden voor mij om de stad uit te komen naar de grens terwijl we wachtten op nieuws wie er aan het winnen was in de stad. Gedurende de dag werd duidelijk dat M23 het leger aan het afmaken was en dat veel soldaten ook op de vlucht geslagen waren en dat M23 controle over de stad begon te krijgen.
De jongens probeerden in Rwanda, vanaf de grens, een boot te regelen om mij te redden omdat Goma aan een meer licht en ik niet ver van het water verbleef. Maar tevergeefs. Er werd geschoten op de beschikbare boten en ze gingen er snel vandoor.
Toen was er een ambulance van een ziekenhuis die me wel wilde ophalen en naar de grens brengen maar halverwege op weg om mij te halen raakte de brandstof op zonder dat ze ergens wat konden kopen. De ziekenhuizen stroomden ondertussen vol met gewonden en de kogels vlogen letterlijk over onze hoofden bij ons huis.

David Sliker en de andere jongens moesten toen de grens verlaten omdat het niet langer veilig was voor hen daar. Ze namen de bus naar Kigali, de hoofdstad van Rwanda en wachtten daar op mij in de hoop dat ik er uit zou komen.

Nadat de rebellen onze wijk veroverd hadden besloten we om te proberen met Mboto's motor door de stad te racen omdat het bijna donker werd. Dus Mboto's zoon vertrok om voorzichtig naar hun huis te lopen om de motor op te halen. Er waren geen auto's, motor's of mensen op straat te bekennen. Maar toen, helemaal uit het niets verscheen er een motor voor onze deur en de bestuurder vroeg of hij me ergens heen kon brengen!! Hij zei dat hij me overal heen kon brengen, ook naar de grens. Mboto en ik keken elkaar aan en bedachten dat dit van God was. Ik pakte snel mijn tas en we sprongen achterop de motor.

Deze man reed letterlijk dwars door de hele stad, langs rebellen en door verlaten straten. Hij wist precies waar er gevochten werd, waar er veel doden waren gevallen en hoe hij me veilig door de stad kon navigeren. De grens was in handen van de rebellen en ze stonden daar overal met hun grote geweren. Ik vroeg ze of ik er langs mocht maar ze stuurden me weg. Ik vertelde het aan onze motorrijder en hij zei dat hij nog een andere grensovergang wist waar ik er wel door zou kunnen komen. We reden er snel heen en daar waren geen rebellen en kwam ik erdoor. Aan de andere kant belde ik Marlies dat ik er uit was en vond een bus naar Kigali waar ik de jongens ontmoette die op me gewacht hadden.

Een gebedsbeweging geboren
Ik geloof dat God deze hele situatie gebruikte om letterlijk duizenden mensen te mobiliseren om te bidden voor Congo. Op veel plaatsen waar mensen baden voor mij werd er ook gebeden voor onze leiders en vrienden in Goma en de omliggende plaatsen die we getraind hadden in de school van gebed.
We waren naar Congo gegaan met een visie om 10 huizen van gebed te planten en baden voor een gebedsbeweging in Noor Kivu, de leiders omarmden de visie en een week later baden duizenden mensen voor hen en hun land. Dit kan het begin zijn van een gebedsbeweging die de kerk in Noord Kivu zal doen opwekken en gerechtigheid zal brengen.

Bedankt voor je gebed, voor mij en voor de DRC.

Daniel Hoogteijling

Laat een bericht achter

Vacature Penningmeester

VACATURE PENNINGMEESTER
STICHTING iEnable

Wegens het vertrek van onze huidige penningmeester zijn
wij voor het bestuur van Stichting iEnable op zoek naar een nieuwe
penningmeester!  Heb je een hart voor zending, financiën en voor God en vind je het leuk om hier je kennis en vaardigheden voor in te zetten neem dan contact met ons op! Je komt in een jong en enthousiast team!

Heb je interesse of een vraag stuur dan een mailtje naar
Jiska Vork: jiska@ienable.org

Werkzaamheden

Maandelijks:

- email bijhouden voor eventuele wijzigingen van
rekeningnummers of financiële vragen

- incasso batch aanmaken

- overzicht maken van binnengekomen giften, extra giften
en kosten

Jaarlijks:

- jaaroverzicht maken

- contactpersoon ING

- 2x per jaar bestuursvergadering


Vaardigheden:

-Kennis van internetbankieren binnen de ING en het
aanmaken van incasso batches.

-Jaarverslagen kunnen opstellen. 

Laat een bericht achter

Nieuwe ontwikkelingen

Nieuwe ontwikkelingen

Ongeveer drie jaar geleden toen Marlies en ik in Nederland waren om te spreken op een conferentie kwam een vriend van ons, Jaap Dieleman naar ons toe en hij had het idee dat God tegen hem zei dat Hij onze basis van Afrika terug naar het westen zou verplaatsen maar dat ons werk in Afrika door zou gaan en dat we juist Afrika beter zouden dienen vanuit die nieuwe basis. Marlies en ik wisten niet gelijk wat we daar mee aan moesten en 'zetten het even op de plank'.

Maar een jaar later waren we weer in Nederland en kwam Jaap weer naar ons toe met precies dezelfde boodschap. Nu raakte het ons want we hadden echt het idee dat dit een 

woord van God was en opnieuw weidden we ons toe aan Gods plan voor onze levens. 

We gingen door met ons werk in Kitale, Kenia en toen zijn we in 2011 voor zes maanden naar IHOP (International House of Prayer) gegaan voor een periode van training.

In de afgelopen 6 jaar is onze relatie met IHOP gegroeid en is het een plaats geweest waar we altijd bemoedigd en verfrist werden in onze wandel met God. Op een hele wonderlijke manier hebben we daar vorig jaar een huisje kunnen kopen. (zie het andere verhaal over hoe God ons een huis gaf)

Terwijl we in Kansas City waren begon God halverwege onze tijd daar heel duidelijk te spreken tot ons over hoe IHOP onze nieuwe basis zou worden.

God sprak en bevestigde door 14 verschillende mensen in 5 verschillende landen en door allerlei omstandigheden heen dat IHOP onze nieuwe basis zou worden. 

IHOP is een grote organisatie die ons een context biedt waarbinnen we ons werk op de lange termijn, als gezin, vol kunnen houden. In Kitale hadden we wel enkele uitdagingen met onze kinderen waar we niet uit kwamen. Terwijl we in Kansas City waren zagen we hoe enorm goed het onze kinderen deed om deel te zijn van een goede gemeente en hoe ze daar tot leven kwamen.

Binnen IHOP zullen we gaan meewerken met ACTS wat de zendingsschool van IHOP is om jonge zendelingen op te leiden en uit te zenden naar de donkerste plaatsen van deze wereld. Ook zullen we programma's gaan ontwikkelen om IHOP te helpen Afrika te dienen en proberen een brug te slaan tussen Afrika en IHOP.

We zullen nog steeds veel naar Afrika toe gaan en ook ons werk in Kitale gaat door. Onze goede vrienden Mwangi en Pauline waar we al vele jaren mee werken zullen het werk overzien in Kenia.

De naam 'YouthApart' waaronder we werkten in Kenia is veranderd naar 'Milele' wat eeuwigheid betekent in het Swahili. Het is altijd ons verlangen geweest om levens voor eeuwig te veranderen en te werken met het zicht op de eeuwigheid.

In Kenia ligt de focus op 4 dingen: single tiener moeders, wezen, gebedswerk en business om lokaal inkomsten te genereren voor de projecten.

Het Estherhome, de kindertehuizen en ons huis van gebed gaan op volle kracht verder en worden dagelijks geleid door Keniaanse leiders waar we de afgelopen 8 jaar mee hebben kunnen samenwerken en blijft onder onze eindverantwoording.

Naast deze basis in Kitale, zouden we in de toekomst graag ook in andere Afrikaanse landen dezelfde dingen op willen zetten en overzien vanuit Kansas City. Dit onder Milele International.

Deze maand (Juni 2012) verhuizen we naar Kansas City. Het was nooit onze droom om in Amerika te wonen, we dachten dat we voor de rest van onze levens in Afrika zouden blijven maar we gaan waar God ons zendt en onze droom is om Zijn naam groot te maken in Afrika en in de naties van deze wereld en wij willen hier op aarde Zijn Koninkrijk bouwen op Zijn manier. We zijn enthousiast over Gods duidelijke leiding en de dingen die komen gaan. 

Tegelijkertijd is deze overgang spannend en emotioneel en vragen we om gebed en voortdurende steun voor ons gezin. We zullen door gaan met het leven in geloof. Zowel financieel en op elk ander gebied in onze levens.

 

Laat een bericht achter

Hoogteijling Happiness

Hij is een rots, Hij staat voor recht; alles wat Hij doet is volmaakt. Trouw is God, rechtvaardig en zuiver, in Hem is geen spoor van kwaad. (Deut.32:4)

Het is bijna 12,5 jaar geleden dat Daniel en Marlies elkaar leerden kennen op een reis van King’s Kids, van JmeO! Ik kon het niet geloven, mijn broer was verliefd!! En nu, na 12,5 jaar zijn ze dat nog steeds!! In de tussentijd is er ontzettend veel gebeurd. Hoge Ups en diepe Downs. Tranen met tuiten heb ik gehuild toen ze vertrokken naar Kenia. Vreugdetranen toen ik hoorde dat ik voor het eerst tante werd. Ontroering toen ik hun werk zag en het team ontmoette tijdens een bezoek in Kenia. Tranen van het lachen rolden over mijn wangen tijdens het spelen met de kids of tijdens gezellige familieavondjes. In al die jaren ben ik er getuige van geweest dat bovenstaande tekst waar is en heb ik dit gezien in hun leven.

Er is zo veel te vertellen dat we daarom samen met het bestuur van iEnable besloten hebben een Hoogteijling Happiness te organiseren. Een officiële uitnodiging volgt nog, maar alvast wel een vooraankondiging om de datum, zaterdag 9 juni, alvast in je agenda te zetten.

Harmke Hoogteijling

Laat een bericht achter

Nederland, Turkije en DR Congo

Ik (Daniel) ben zojuist in Nederland geweest en ben bemoedigd door wat God gedaan heeft en de mensen die ik ontmoet heb. Eerst op Soul Survivor. Het was heerlijk om God te zien werken onder de jongeren.

Voor mij komt het echte Soul Surivor gevoel naar boven als we in tijden van ministry zijn en Gods Geest werkt en overal jongeren God ontmoeten en verlangen naar Hem en we Hem aanbidden en niet meer kunnen stoppen.

Veel jongeren zijn genezen en hebben een doorbraak meegemaakt in hun relatie met God. Zo’n voorrecht om erbij te kunnen zijn.

In de dagen erna was ik betrokken bij wat God aan het doen was bij TRIN. Nu al bijna 3 weken worden er elke avond samenkomsten gehouden in Harderwijk en er is een echte honger naar meer van God. En meer komt.

Het was zo bemoedigend om nieuwe honger en verwachting te proeven in Nederland.

Op dit moment ben ik in Istanbul, Turkije met een team van IHOP.  Dit is de stad waarin ik geboren ben . Het voelt goed om samen te bidden voor doorbraak in deze stad en in dit land.

Terwijl ik hier ben en mijn gezin in Kenia mis gaat mijn hart ook uit naar Congo. Er is zoveel nood daar en de situatie is de laatste tijd weer verslechtert. Ik bid voor een mogelijkheid om snel terug te gaan naar Congo.

‘Wees blij met wie zich verblijdt, heb verdriet met wie verdriet heeft’. (Rom 12:15)

 

Laat een bericht achter
more