Blog

Wat doen Daniel & Marlies?

 ‘Wat doen Daniel en Marlies?vraag je je misschien af. Of niet. Maar zo ja, dan vinden we dat een hele goede vraag. ;)

We zijn vrijwillige zendelingen die hun levens hebben toegewijd aan zending en gebed. En dit is wat we doen en wat er in ons hart leeft:

Er is groot onrecht in de wereld. We kunnen dat allemaal zien. Maar Jezus vraagt ons om meer te doen dan observaties maken. Hij vroeg ons om waakzaam te zijn EN te bidden.

Op een dag dat Jezus in het Midden Oosten rondliep zag Hij een grote menigte die er uitgeput en hulpeloos uitzagen, als schapen zonder herder. En vanuit een diep gevoel van medelijden gaf hij als reactie op de nood zijn discipelen de opdracht om te bidden:

Vraag dus de eigenaar van de oogst of hij arbeiders wil sturen om de oogst binnen te halen. (Matt. 9:38)

Andrew Murray gaf het volgende commentaar op deze bijbeltekst:

‘De man die de kerk mobiliseert om te bidden maakt de grootste contributie in het bereiken van de wereld met het evangelie in de geschiedenis.’

Wij wonen in Kansas City en werken vanuit de IHOPKC zending-basis waar we deel zijn van het leiderschapsteam. In het hart van onze zending basis is een ruimte waar letterlijk dag en nacht gebeden wordt voor gerechtigheid op aarde. (zie ihopkc.org)

Wij houden van gebed en aanbidding. Het is waar onze harten tot leven komen. Waar onze theologie een ervaring wordt.

Wat een voorrecht en vreugde vinden we in onze relatie met een Vader die reageert op onze stem. We geloven dat gebed de primaire manier is waardoor God zijn wil op aarde volbrengt. We werken in gebed voor rechtvaardigheid op aarde en opwekking in de kerk.

‘De enigste persoon die het lef heeft een koning om 3 uur ’s ochtends wakker te maken voor een glas water is een kind. We hebben die toegang.’ – Tim Keller

Dit zijn spannende dagen waarin we leven. Ja, er gebeuren vreselijke dingen op aarde. En op een grotere schaal dan ooit tevoren. Maar het is in deze omstandigheden dat het licht het sterkst schijnt. Ik geloof dat voor de kerk, de beste tijd voor ons ligt. Er komt een tijd van grote oogst en opwekking.

De wereldwijde gebedsbeweging groeit exponentieel. Het verleent kracht aan de voortgang van de zendingsbeweging.

En terwijl God de harten van Zijn mensen verovert, bereid Hij de kerk voor op de uitdagingen en mogelijkheden die voor ons liggen. Jezus komt terug voor een glorieuze kerk. Een erfenis vanuit elk volk op aarde.

Wij geloven helemaal in het verhaal dat God aan het schrijven is en ons deel eraan bijdragen. En dus, in ons dagelijks leven trainen we jongeren om een levensstijl van gebed en zending uit te dragen. In de afgelopen 20 jaar hebben we jongeren opgeroepen tot liefde voor God, gebed voor opwekking, en bewogenheid voor de armen.

Toen wij vanuit Kitale (Kenya) naar Kansas City verhuisden zei God tegen ons dat we Afrika beter zullen kunnen dienen vanuit deze nieuwe plek. We houden van de verschillende landen en culturen en vooral van Afrika. Het is een deel van onze levens geworden. En vanuit deze plaats in Kansas City, door gebed, in ons reizen en door het trainen en uitzenden van zendelingen proberen we trouw te zijn aan waartoe God ons geroepen heeft. Om levens te leiden van gebed, gerechtigheid en verkondiging.

Zoals ik al zei aan het begin: wij zijn vrijwillige zendelingen die hun leven toegewijd hebben aan zending en gebed. Dit werk kunnen we doen door de vrijgevigheid van trouwe vrienden en familie wiens harten geven om de voorgang van het evangelie in deze gebroken wereld. En hier zijn we enorm dankbaar voor.

Met liefde,


Daniel & Marlies

Laat een bericht achter

Gaan waar God ons zendt



Pas las ik Romeinen 10 weer eens, en de woorden raakten me, terwijl ik ze las.
'Als uw mond belijdt dat Jezus heer is en uw hart gelooft dat God hem uit de dood heeft opgewekt, zult u worden gered.’ (v.9)
Vaak, als christenen lezen we snel over dat vers heen. We zijn toch al gered....ons paspoort heeft een stempel...we zijn binnen!
Maar dan gaat het verder in vers 14: 'maar hoe kunnen ze hem aanroepen als ze niet in Hem geloven? En hoe kunnen ze over hem horen als hij niet verkondigd wordt?'
Mezelf heb ik nooit echt een evangelist genoemd....in mijn King’s Kids dagen voelde ik dat God me erg uitdaagde om dat te doen, en ben er zo dankbaar voor, want het lijkt me niet heel natuurlijk te komen om mensen te benaderen vanuit het niets.
Ik realizeerde me daardoor wel dat ik er enorm van hou om over Jezus te praten en over hoeveel Hij van ons houdt, zelfs als ik er met complete vreemdelingen over sprak!
Ook realizeerde ik me hoeveel moed ik voelde en zekerheid als je dan besluit uit te stappen.
Maar de realiteit van dit gedeelte van het vers raakte me wederom erg diep...
'maar hoe kunnen ze hem aanroepen?....Hoe kunnen ze in Hem geloven? ...als ze niet van Hem gehoord hebben?'
Hoe kunnen ze ‘ja’ zeggen, als er geen uitnodiging is? Hoe kunnen ze Hem aanroepen als ze niet weten dat Hij bestaat en van hen houdt?
Hoe kunnen ze weten wat de ernst is van de realiteit waarin ze leven, van het einde wat hen te wachten staat, tenzij ze Jezus willen laten ingrijpen? En wij, als Jezus’ volgelingen- beseffen wij de ernst van de eeuwigheid zonder Jezus die hen te wachten staat?
Hoe tragisch de ongerechtigheid is dat duizenden dood gaan zonder de kennis te hebben dat Jezus redt.
Vandaag de dag zijn er ruim 6.500 onbereikte bevolkingsgroepen op de aarde. Dat betekent dat er binnen die groepen vandaag 66.000 mensen zijn die zullen overlijden zonder het evangelie gehoord te hebben. Nooit gehoord dat Jezus de enige manier is naar de Vader. Dat is rond de 500.000 mensen per week en over de 24 miljoen mensen per jaar.
God heeft gezegd dat geloof dat redt, komt door het horen van het woord van God, want geloof is een reactie naar God.
Als de missie is dat Christus aanbeden wordt in de einden van de aarde, dan moet Hij wel eerst gehoord en gekend worden.
Dit gebeurt alleen door het woord. Het horen ervan en luisteren ernaar. Gebed kan dat niet vervangen. Het kan het zeker versterken.
Handelingen 4:31: ‘toen ze gebeden hadden.... werden ze allen vervuld met de Heilige Geest en  vervolgens spraken ze het woord van God met vrijmoedigheid.’
Hudson Taylor zei dat de 'grote opdracht niet een optie is maar een order wat we moeten opvolgen’.
Ik voel me uitgedaagd als ik deze woorden lees, als ik bid voor de onbereikte bevolkingsgroepen, als ik probeer van mijn naaste te houden, als ik mijn kinderen leer een zegen te zijn en te bidden voor de natien, als ik de woorden van Romeinen 8 diep laat inzinken, bid ik; “God gebruik mijn woorden....laat mijn voeten het goede nieuws brengen...’
Laat een bericht achter

Hoe God over ons denkt en voelt

Het afgelopen weekend heeft Daniel gesproken in de kerk van het International House of Prayer in Kansas City (IHOPKC). In de heel persoonlijke boodschap vertelt Daniel over zijn ontdekkingstocht in het vinden van innerlijke rust in het besef van Gods onvoorwaardelijke liefde. Deze boodschap geeft antwoorden op de vraag wat onze identiteit is en helpt ons om zelfvertrouwen te vinden in Gods tegenwoordigheid. Ons zelfvertrouwen ten opzichte van God is afhankelijk van hoe wij denken dat Hij zich voelt als Hij aan ons denkt.

In de boodschap praat Daniel over hoe de duivel onze naam kent maar ons naar onze zonden aan spreekt terwijl God, die onze zonden kent, ons bij naam noemt. Zonde is niet het diepste aan ons wezen. En we kunnen ons niet laten definieren aan de hand van onze zonden en zwakheden. Niets en niemand heeft het recht om ons te definieren. Als we naar mensen of dingen gaan kijken om ons een gevoel van eigenwaarde te geven dan stellen we mensen en dingen ook in staat om ons gevoel van iegenwaarde weg te nemen. Alleen God kan ons laten zien wie we zijn en wat we waard zijn.\

De boodschap is engelstalig en als je onderstaande link kopieert kan je kijken en luisteren naar de boodschap:

http://www.ihopkc.org/resources/asset/2015_06_28_1030_MSG_FCF/auto/true/

‘Your message was so good – practical, inspiring, insightful.’ – Mike Bickle

‘Absolutely excellent … I felt the Father’s heart … it was so good!’ – Misty Edwards

Laat een bericht achter

Onze zomer reizen

We zijn zo emorn dankbaar voor iedereen die zo vrijgevig was en ons geholpen heeft onze zomer trip naar Kenia en Nederland mogelijk te maken!!! Hier een aantal gedachten van mijn hart wat vol is, ook al is het moeilijk de woorden te vinden dit precies in een 'blog' te verwoorden....

Het was een vreemde gewaarwording thuis te zijn, maar niet meer ons eigen huis te hebben en terug te komen bij familie maar toch 2 nieuwe babies aan elkaar te moeten voorstellen! (onze David en hun Asaph - van Mwangi en Pauline). Echte vrienden waar je zo op je gemak bij kunt zijn, alsof het net de dag van gisteren was dat we Kenia verlieten.

Onze zomer in Kenia is geweldig geweest..

Heerlijke lachende gezichten te zien van de BidiiHome kinderen en hun ouders Ruth &  Zacharia.

Mooie nieuwe babies kunnen vasthouden, waar God een bestemming voor heeft, zoveel dromen allemaal verpakt in heerlijk kleine babytjes die ik het voorrecht had vast te kunnen houden. In hun mama's ogen zie ik de trots, maar ook de opluchting dat er zorg en liefde is... Gelukkig weer 1 meer die gered werd uit armoede, uit misbruik dat zo diepe wonden achter zich laat, gered uit de klauwen van de duivel die probeerde haar te verwoesten en het kleine leven in haar. 

Mooie Esther's wiens ogen schijnen met hoop.

Voor de 3 nieuwe meisjes; Rose, Purity en Theresa is er al een kleine schimmering van hoop in hun ogen waar te nemen.... voorzichtig durven ze weer te dromen, durven ze weer te hopen en durven ze angst die ze vastbindt langzaam los te laten. In plaats daarvan zie je de vrijheid naar voren komen die nu hun harten opent met een lied van bevrijding, verlossing, verademing. Zo ontzettend blij te zien dat hun harten zich naar de Koning keren: die verlost, die hen Zijn dochters noemt. Esther's die hun bestemming uitwandelen. Voor een tijd als deze.

Een trots als ik ons team zie waar we al meer dan 10 jaar mee 'gereisd' hebben, die nu kerken overzien in een voorheen onbereikte bevolkingsgroep.  Een trots, als ik zie dat de bedrijfjes uit de grond komen en daarmee de reis naar zelf voorziening voor onze huizen/projecten een grote stap neemt. Niet zozeer huizen of projecten, maar een thuis voor kinderen, babies en hun tienermoeders, die nu leven zien, bestemming, hoop en liefde. Waar knuffels veilig zijn en zorg zonder agenda gegeven wordt. 

Een trots als ik zie dat leiderschap aan het ontwikkelen is en het teamwork en een gevoel van eigenschap bij Mwangi en Pauline zo overduidelijk te zien is over de basis. Mijn hart is overweldigd met de kwaliteiten die ik zie in hen als mensen, als leiders en hoe ze zo ontzettend veel liefde weten uit te delen.

Middenin financiele uitdagingen, hebben we gezien hoe de Heer voorziet. Middenin de pijn van het verlies van familie die hen verlaat (De Hoogteijlings dus...) namen ze de riemen in handen en durfden weer opnieuw te dromen. 

Mijn hart is overspoeld met liefde, met dankbaarheid.

Vandaag, bid voor ons team in Kitale. Bid voor de baby's, de kinderen en meisjes in BidiiHome, EstherHome en Upright Home. Bid voor de gebedsbeweging in Kenia. Bid voor het YouthApart team als ze de scholen ingaan, voor de jongeren bidden en voor opwekking in Kenia,  op de angalia radio show en op reis zijn terwijl ze Gods liefde delen. Bid voor de kerken in Turkana. Bid voor de gebedshuizen in DRCongo, bid voor de weduwen in Mogadishu. Bid voor ze, en deel in het verhaal wat God aan het vertellen is.

Bedankt dat je deel bent van de reis...

Laat een bericht achter

Nummer 3!

Het is tijd om het grote nieuws te vertellen... Hoogteijling nummer 3 is in aankomst!!! We zijn nu 18 weken zwanger en zo blij jullie over hem/haar te vertellen!

In DRCongo, afgelopen november kwamen we erachter. Een week later zat Daniel vast in het oorlogsgebied. Ik was met de kids en ons ACTS team terug naar Kenia gegaan- biddend dat hij er weer veilig uit zou komen.

We dachten dat ik nog heel vroeg in de zwangerschap was, maar ik vertelde Daniel dat ik toch graag een echo wilde doen zodra hij weer thuis zou zijn uit de DRC. Vooral omdat we al meerdere miskramen hebben gehad, wilde ik gewoon weten of alles in orde was of niet.

Het was heel moeilijk en stressvol, om apart te zijn en alle spanning wat zo’n situatie waar Daniel in zit met zich meebrengt, vooral als hij op zo’n missie is waar we niet zeker van zijn of hij er ooit weer uitkomt... ja, we hebben er al een paar van die gehad.

Als we bijna 30 jaar terug gaan: Daniel’s vader is overleden toen hij 3 jaar oud was, terwijl ze zendelingen voor OM waren in Turkije.

We geloven dat Daniel een belofte van God kreeg dat hij zijn kinderen zou zien opgroeien- zelfs al zijn onze situaties vrij gelijk.. ook op het zendingsveld en in onze 30’s en ook een zoon en een dochter..

nou ja, lang verhaal kort... deze belofte heeft me er doorheen getrokken toen Daniel vast zat in DRCongo, wetende dat we onze geweldige Aiden en Leona hebben en een kleine onderweg.

Na een wonder kwam hij terug in Kitale op ‘thanksgiving’ day... we waren zo enorm blij! Nadat hij een beetje was bijgekomen, waren we klaar voor de volgende uitdaging: een echo bij Dr. Matasi onze Keniaanse gynaecoloog. Toen we de echo deden kregen we slecht nieuws.. We waren 6 weken onderweg, maar de placenta was leeg. We waren enorm van slag.

We hebben we onze vorige baby bij 14 weken zwangerschap verloren toen ik in de Filippijnen was en we waren niet klaar voor een volgende slag.

We huilden... voelden ons boos... huilden nog iets meer...en het leven ging door..

Daniel had een volgende reis gepland staan naar Ethiopie en Djibouti de volgende dag, en ik moest het weer even in mijn eentje runnen... we hadden ons ACTS team nog bij ons in Kitale, en een YouthApart base die geleid moest worden en ik was een emotioneel wrak!!!

Een hoop gebed en doorzettingsvermogen redde ons door de 10 dagen die toen volgden. Toen Daniel terugkwam van zijn reis, besloten we maar gelijk weer terug naar de dokter te gaan. We hadden nog maar 2 dagen in Kenia voordat we terug zouden vliegen en we wilden weten of we ons moesten voorbereiden op een ziekenhuisopname, zodat we dat nog konden doen voordat we weer zouden gaan reizen.

Het rare in dit hele verhaal is, dat ik me totaal zwanger voelde en ik voelde zoveel geloof voor deze baby. Nou, we kregen ons wonder! We gingen naar de dokter, deden de scan- hij draaide het scherm naar me toe en zei ‘hier is je baby....’ mooie hartslag en 8 weken zwanger!

We huilden van blijdschap. De dokter vertelde ons dat afgelopen keer dat we kwamen, hij thuis met zijn vrouw samen voor ons gebeden had- wij waren hier nu en aanschouwden het wonder.

Dus... we voelen ons nu eindelijk op ons gemak om ‘de wereld’ te vertellen dat onze nieuwe Hoogteijling in Juli zal arriveren!! We zijn nu 18 weken zwanger en super super blij.

Laat een bericht achter
more